Column: Altijd blijven lachen...

05-09-2019 Politiek Redactie

VLAARDINGEN - Wie Vlaardingen24 al heel wat jaartjes volgt, herinnert zich uit de beginperiode wellicht nog de vaak hilarische columns van Bram Keizerwaard. Vandaag is Bram terug... en hij is zijn kunstje nog niet verleerd!

Burgemeester Annemiek Jetten liep wat nerveus rond in de hal van het stadhuis. Ze beklom een paar treden van de monumentale trap en probeerde het aantal raadsleden dat zich verzameld had te tellen. Ze keek de kring eens rond; de meeste raadsleden hadden gehoor gegeven aan de oproep om in gemakkelijke kleding te verschijnen. Ivana Somers had zelfs haar hoge hakken ingeruild voor een paar sportieve sneakers.
'Iedereen er al?', vroeg ze aan de bode? 'Ja mevrouw, alleen Ron Boers is nog niet binnen'.

Op het moment dat hij deze woorden uitsprak kwam hij net binnen. In zijn hand had hij een brief met een paar vragen voor het College:
- Waarom deze uitnodiging voor een werkbezoek of cursus?
- Wat zijn de kosten van dit evenement?
- Waar gaan we naar toe?
- Zijn de Vlaardingse ondernemers er wel bij betrokken?

Hij kon de brief nog net in de hand drukken van de griffier en keek in het rond. 'Is de bus er al?', vroeg de burgemeester die een stapje hoger op de trap ging staan. '“Hij rijdt zojuist de Markt op, mevrouw'.

'Beste mensen', begon de burgermoeder, 'ik kan nog niet al te veel verklappen maar bijzondere situaties vragen om bijzondere maatregelen. Ik verzoek u om naar de bus te gaan en onderweg uw telefoons in te leveren. Op de plaats van bestemming krijgt u nadere instructies.' Met een licht schoolreisjesgevoel schuifelden de raadsleden naar de uitgang en legden hun gsm op de balie bij de bode die ze netjes in gemerkte zakjes schoof.

Het betreden van de bus ging vlotjes, alleen was er wat aarzeling bij de diverse raadsleden omdat men zorgvuldig vermeed om naast een politieke tegenstander te moeten zitten tijdens de vermoedelijk lange reis. Dat was nog een hele puzzel. De bus draaide de markt af, reed door de Zomerstraat en hield toen stil voor het leegstaande huis van Clown Bassie aan de haven.

Een aantal opgetrommelde stadswachten vormde een rij tussen de uitgang van de bus en het karakteristieke pand. Vluchten kon niet meer. Gedwee stapte de raad uit de bus en slofte naar de ingang. Bij de ingang stond de interim-gemeentesecretaris en overhandigde iedereen bij binnenkomst een koffer met zijn of haar naam erop. Ze waren nog maar nauwelijks binnen of de deur viel met een klap in het slot en voor de zekerheid draaide de opgeroepen Mari Schenkel een paar flinke schroeven in het hout. Daarna pakte hij zijn reciproke-zaag en maakte, vanaf de buitenzijde, een mooi gat in de deur van ongeveer 30 bij 30 centimeter. Te klein om te ontsnappen maar groot genoeg om voedsel (en eventueel medicijnen) naar binnen te schuiven.

Verbaasd keken de mannen en vrouwen die Vlaardingen moeten besturen om toen een kleine gedrongen man met een enorme snor het woord nam. 'Goedemorgen dames en heren, mijn naam is Houwdegen. Ik ben sergeant bij de landmacht en gespecialiseerd in teambuilding en samenwerking. Van de Nevadawoestijn tot Noorwegen heb ik teams, in vaak barre omstandigheden, geleerd om SAMEN te werken. Mijn motto is T.E.A.M: Together Everyone Achieves More!'

'Wat betekent dat?', fluisterde een lid van de raad dat met moeite de basisschool had afgemaakt. Niemand antwoordde.

De kleine snorremans vervolgde: 'Het ziet ernaar uit dat u voorlopig in dit historische pand zult verblijven. Totdat u een manier heeft gevonden om SAMEN, ik herhaal SAMEN, te werken aan het besturen van deze mooie stad. Dan pas gaat de deur open. U heeft allemaal een koffer gekregen met benodigdheden voor een lang verblijf. In de koffers zitten slaapzakken, tandenborstels, luchtbedden en andere attributen'.

Een zucht van verlichting en verslagenheid klonk door de ruimte. Samenwerken, hoe ging dat ook al weer? 'Er is nog wel een maar...', antwoordde de dappere sergeant. 'De koffers zijn nog niet compleet. In de ene koffer zit bijvoorbeeld een aantal luchtbedden, en een ander raadslid heeft het pompje. Zo zijn ook de tandpasta en de tandenborstels en de overige benodigdheden verspreid over de leden. Om te kunnen overleven, zult u dus met uw collega’s in gesprek kunnen gaan om zaken te ruilen. En als dat lukt, vaart iedereen er wel bij.'

'Ik heb de firma Harteveld aan de overzijde de opdracht gegeven om door het pas gezaagde gat, net zolang warme happen naar binnen te schuiven tot deze missie is geslaagd. Een maaltijd kan worden verstrekt op vertoon van een consumptiebon. Maar ook deze zijn ongelijk verdeeld over de diverse koffers. Door SAMEN te werken, en VRIENDELIJK te vragen, (niet schriftelijk Meneer Boers) en elkaar diep in de ogen te kijken kan deze missie worden volbracht. Ik wens u veel succes!'

Aan de overzijde van de straat, wreef Harteveld zich in de handen... 'Ik heb extra ingeslagen, want dit kan wel even gaan duren'.

Gerelateerd